26. November 2017

Internationaler Tag gegen Gewalt an Frauen

Redebeitrag von Shamla aus Afghanistan

Am Internationalen Tag gegen Gewalt an Frauen (25. November), war Mina Ahadi Gast bei der Veranstaltung „Break the chain, stop the pain / Aufstehen gegen Gewalt an Frauen! Macht mit!“ in Essen.
Shamla, eine junge Afghanin hat da eine Rede gehalten, die wir hier auf Deutsch und Persisch veröffentlichen.

Liebe Frauen,
wir Frauen aus Afghanistan und Iran werden oft in rückständigen Familien geboren. Sogar unsere gut ausgebildeten Familien sind konservativ und traditionell. Für unsere Leute ist das Bild von einer guten Frau oder einem guten Mädchen, wenn sie immer „Ja“ sagt. „Ja, okay, das mache ich gerne.“ Weil wir Frauen uns gut und brav zeigen möchten, akzeptieren wir logische und unlogische Traditionen, rationale und unrationale Wünsche, ohne einmal an uns und unsere Würde zu denken. Wir sind niemals glücklich in unseren Leben, weil wir nach den Wünschen von Anderen leben. Schon bevor wir sterben, sind wir tot. Für einen guten Ruf in unserer Gesellschaft geben wir unsere Träume auf. Wir entwickeln keine Kapazitäten. Wir denken, wir sind noch weniger wert als die Hälfte eines Mannes. Wir kennen niemals unsere innerliche Anmut und von Kindheit an werden wir vorbereitet, ein Opfer der patriarchalische Gesellschaft zu sein. Wir fragen nach unserer Existenz. Wir fragen, warum leben wir? Und wir akzeptieren, dass wir in dieser Welt leben, um dem Mann und Gott zu dienen. Wir leben niemals für uns, weil wir denken, wir sind nicht perfekt, weil wir Frauen sind. Wir sehen unsere Menstruation als Beleidigung an und als einen Grund, weniger als die Hälfte des Mannes wert zu sein. = doppelt!!!!!

Liebe Frauen,
heute in diesem Jahrhundert müssen wir nach vorne gehen. Wir müssen unsere Ängste und Furcht erkennen und dagegen kämpfen, um uns davon zu befreien. Wir müssen uns emotional verstärken. Wir müssen uns annehmen, wie wir sind und uns verpflichten, die Anschauungsweise der Welt gegenüber den Frauen zu ändern. Wir müssen für die Fantasie einer besseren Welt streben und sie wahrhaftig erschaffen. Eine Welt ohne Gewalt an Frauen und Mädchen.
Liebe Frauen, es ist nicht schlimm, wenn wir Angst haben.
Es ist nicht schlimm wenn wir weinen.
Es ist nicht schlimm wenn wir verlieren.
Es ist nicht schlimm, wenn wir was nicht schaffen.
Es ist nicht schlimm, wenn wir scheitern.
Aber die Wahrheit zu ignorieren, ist schlimm.
Zu akzeptieren, dass die Frau wertlos sein soll, ist schlimm.
Schlimm ist, Gewalt nicht als Problem zu sehen, sondern als etwas Selbstverständliches.
Schlimm ist, aufzugeben.
Wählt niemals die Option aufgeben. Scheitern muss uns stärken und ist kein Grund für Entmutigung.
Wir müssen den Wert der Frauen in unsere Gedanken, in Gedanken anderer Frauen, in Gedanken von Männern und in die ganze Welt verbreiten.
Wir müssen aktiv in unseren Gesellschaften in sozialen und politischen Organisationen teilnehmen, zum Beispiel im Frauenverband Courage. Dieser ist ein Verband für Frauen, organisiert von Frauen für eine bessere Zukunft für die Frauen.
Brecht eure Schweigsamkeit. Niemals aufgeben, gegen Unterdrückung und Ungerechtigkeit gegen Frauen aufzustehen.


سخنرانی شمله در کنفرانس ٢٥ نوامبر در شهر اسن در آلمان
ما زنان افغان و ایران اکثراٌ در خانواده های عقب مانده چشم به جهان می گشایم . حتی خانواده های روشن فکر ما محافظه کار و عنعنه گرا می باشند. برای مردمان مان، تصویر از یک خانم خوب و یا یک دختر خوب، آن است که همیشه جوابش „بلی، آن و به چشم“ باشد. ما زنان به خاطر این که خودمان را خوب نشان داده باشیم، همیشه به خواست های به جا و بی جای سنتی، عقلانی و غیر عقلانی سر میگذاریم و قبولش میکنیم. بدون این که یکبار به کرامت انسانی خود مان بیندیشیم. ما هیچ گاه در زندگی های مان خوشحال نمیباشیم، زیرا ما به خواست دیگران زندگی میکنیم. ما قبل از مردن، خود مان خود کشی میکنیم. به خاطر خوب جلوه دادن خود، خواب های خود را خودمان پا مال میکنیم. ما ظرفیت های خودمان را پامال میکنیم، ما خود را کم حساب میکنیم، حتی نیم انسان حساب میکنیم . به زیبایی های درونی مان پی نمیبریم و از طفلیت خود مان را آماده به قربانی جامعه مردسالار مینماییم. حتی موجودیت خودمان را زیر سوال میبریم، که چرا زنده هستیم؟ و قبول میکنیم که برای این زنده هستیم و آفریده شدیم که خدمت گار مرد وخدا باشیم. ما برای خود زندگی نمی کنیم، زیرا ما فکر میکنیم، ما کامل نیستیم. زیرا زن هستیم . ما عادت ماهانه خود را توهین فکر میکنیم و دلیل ناقص العقل بودن خود به حساب می آوریم.
امروز در این قرن 21، ما باید به جلو برویم. ما باید ترس و بیم خود را شناسایی نموده با آن مبارزه کنیم و خود مان را از ترس، بیم و بند رها سازیم. از نظر احساسی خود مان را تقویت ببخشیم. خودمان را به شکل که هستیم قبول کنیم و خودمان را موظف به تغیر دید و افکار جهانیان نسبت به زنان بسازیم. ما باید کوشا بر این باشیم، تا خیالات جهان بهتر را به واقعیت مبدل سازیم. یعنی جهان بدون خشونت علیه زن.
خانم های عزیز، ترسیدن بد نیست، گریستن بد نیست، از دست دادن بد نیست، نتوانستن بد نیست، ناکامی بد نیست، ولی چشم پوشی از واقعیت ها بد است، قبول بی ارزش بودن بد است، کنار گذاشتن بد است و بلاخره تسلیم شدن بد است. هیچگاه گزینه یی تسلیم شدن را انتخاب نکنید. نا کامی ما باید سبب رشد ما شود. نه سبب مایوسی مان. ارزش و موجودیت زنان را در افکار خودمان در افکار هم نوعان مان، مرد ها و بلاخره در جهان، باید وسعت داد. ما باید در جامعه خود در سازمان های سیاسی و اجتماعی سهم فعال بگیریم. مثل سازمان ( کراِژ) که یک سازمان برای زنان و توسط زنان است برای آینده بهتر زنان. سکوت را بشکنید و هیچ گاه تسلیم زور و بی عدالتی در مقابل زنان نشوید.
شمله
Hat der Artikel Ihnen gefallen? Dann sagen Sie es weiter